BEKİR BİN ABDULLAH MÜZENÎ

Tâbiîn’in tanınmışlarından. 108 (m. 762)’de vefât etti. Ebû Hâtem; Alkame bin Abdullah el-
Müzenî’nin, Bekir bin Abdullah’ın kardeşi olduğunu söylerse de, âlimler, kardeşi olmadığını bildirmişlerdir.
Bekir bin Abdullah el-Müzenî, Enes bin Mâlik, İbn-i Abbâs, İbn-i Ömer, Mugîre bin Şû’be, Ebû Râfî
es-Sâig, Hasan el-Basrî, Hamza, Urve bin Mugîre bin Şû’be, Ebû Temime el-Huceymî ve başkalarından
hadîs-i şerîf rivâyet etmiştir. Sâbit el-Bûnânî, Süleymân et-Teymî, Katâde, Galip el-Katân, Âsım el-
Ahvel, Saîd bin Abdullah bin Cübeyr bin Hayye (r.a.) de ondan hadîs-i şerîf bildirmiştir.

 

İbn-i Medinî, onun elli hadîs-i şerîf rivâyet ettiğini söylemiştir. İbn-i Muîn ve en-Nesâî, Ebû Zür’a ve İbn-i Sa’d onun hadîs hususunda, sika, (güvenilir) mazbut ve hüccet bir âlim olduğunu bildirmişlerdir.
Bekir bin Abdullah el-Müzenî hazretleri, dünyâya düşkün olmayıp harâm ve şüphelilerden çok sakınırdı,
ibretli sözleri vardır. Çok büyük ve iyi insanlar arasında yetişti.
Bekir bin Abdullah’ın rivâyet ettiği hadîs-i şerîfler:
“Enes bin Mâlik (r.a.) buyurdu ki: Bir kadın Hz. Âişe validemizin yanına girdi. Yanında iki küçük çocuk
vardı. Hz. Âişe, kadına üç hurma verdi. Kadın, her birine bir hurma verdi. Çocukları hurmanın ikisini
yediler. Bitince annelerine baktılar. Kadın, kalan bir hurmayı da ikiye böldü. Yarısını birine, yarısını diğerine
verdi. O sırada Resûlullah (s.a.v.) içeri girdi. Hz. Âişe olanları arz etti. Resûlullah efendimiz,
“Allahü teâlâ bu kadına, çocuklarına merhametinden dolayı merhamet etsin” buyurdu.
Enes bin Mâlik (r.a.), Peygamberimizin (s.a.v.) şöyle buyurduğunu rivâyet ediyor. “Allahü teâlâ
buyurdu ki: “Ey Ademoğlu! Senin günâhların semâyı (göğü) doldursa, sonra bana istiğfâr etsen
(benden bağışlanmanı istesen), seni bağışlarım, Ey Âdemoğlu! Yer dolusu günahla gelsen, bana
bir şeyi şirk koşmadan kavuşsan, sana yer dolusu mağfiret yaparım (seni bağışlarım.)”
Peygamber efendimize, Cennete ve Cehenneme girmeyi vacip kılan iki şey soruldu. Bunun üzerine:
“Kim Allahü teâlâya bir şeyi şirk koşmadan kavuşursa Cennet ona vaciptir. Kimde şirk koşarak,
Allahü teâlâya kavuşursa Cehennem ona vaciptir.”
Bekir bin Abdullah el-Müzenî hazretleri buyurdular ki:
“İyi amellerim arasında en değerlisini, sâlih bir zâta olan sevgimi buluyorum.”
Arafat’ta vakfeye durmuştu. Kendi kendine şöyle diyordu: “Öyle sanıyorum ki, bunlar arasında ben
olmasaydım, Allahü teâlâ hepsini bağışlardı.”
“Bir kimsenin cimrilik huyu ile öfke duygusu körelmedikçe müttekî sınıfına geçemez.”

“Din kardeşlerinden bir cefa görürsen, bil ki bu, yaptığın bir hatâdan dolayıdır. Derhal Allahü
teâlâya dön ve tövbe et. Ayrıca, bir sevgi görecek olursan, Allahü teâlâya olan tâatından (Allahü teâlânın
beğendiği işleri yapmaktan) hasıl olduğunu bil ve şükr et.”
“Bir kimsenin, sanki o işe memurmuş gibi, durmadan halkın ayıbını sağa sola aktardığını görürseniz,
bu haliyle azâb tuzağına tutulduğunu biliniz.”
“Îsâbet edip, doğru konuştuğunda sana bir ecir ve sevab getirmeyen, hatâ ettiğinde de seni günâha
götüren bir sözü söylemekten sakın. Bu söz, müslüman kardeşine kötü zanda bulunmandır.”
“Sen bir kişi ile arkadaş olduğun zaman bazı hususları yerine getirmen gerekir. Beraber olduğunuzda,
şayet onun nalınlarının ipi kopar ve o bunları düzeltip bağlayıncaya kadar sen onu beklemezsen,
sen arkadaşlık hukukuna riâyet etmemiş olursun ki, sen, bu halinle dost olamazsın. Yine, senin arkadaşın
bir ihtiyaç için bir yerde oturduğunda, o işini bitirinceye kadar onu beklemezsen sen yine hakiki dost
sayılmazsın.”
“Bekir bin Abdullah el-Müzenî, kadılık (hakimlik) makamına getirilmek istenmişti. O zaman şöyle
buyurmuşlardı: “Ben size bir şey söyliyeyim. Kendisinden başka ilâh olmayan Allahü teâlâya yemin ederim
ki, ben kaza (hâkimlik) işini yapamam. Eğer, bu sözüm doğru ise, sizin beni bu iş için görevlendirmeniz,
uygun değildir. Eğer sözüm yalan ise, yalancı birisini bu vazifeye tayin etmeniz doğru olmaz.”
Bekir bin Abdullah el-Müzenî hazretleri şöyle duâ yapardı: “Yâ Rabbi! Senin yardımın olmazsa,
maksuduma eremem, kötü şeyden nefsimi koruyamam. Ben ve işlerim senin kudretin altındayız. Sana
çok, çok muhtacız yâ Rabbi!”
“Ey Âdemoğlu! Allahü teâlânın rahmetinden öyle ümitli ol ki, bu ümidin seni, Allahü teâlânın
mekrinden emin kılmasın. Eğer bundan emin olursan, günâhları işler, Allahü teâlânın gazabına uğrarsın.
Yine Allahü te’âlâdan öyle kork ki, bu korku O’nun rahmetinden ümidini kestirmesin. Ne kadar günahkâr
olursan ol, yine de Allahü teâlânın rahmet ve merhametinden ümidli ol. Tövbe ederek Allaha dön.”
“Allahım! Bizi öyle bir rızıkla rızıklandır ki, onun vasıtasiyle sana çok şükür edebilelim. Yâ Rabbi!
Her an her yerde sana muhtacız.”
Bir Cuma günü cemaat oldukça kalabalıktı. Bekir bin Abdullah el-Müzenî, “Bana, câmide bulunanların
en hayırlısı (iyisi) sorulsaydı, insanlara en çok nasîhat eden, Emr-i bil-ma’rûf ve Nehy-i an-il münker
yapanı (iyiliği emredip, kötülükten nehy edeni alıkoyanı) arar, bulur, onu gösterirdim.” Yine, bana “İnsanların
en şerlisi (kötüsü) kimdir? diye sorulsaydı, insanları en çok aldatanı bulur, onu gösterirdim.” dedi.
“Bir kimse, tamâı (dünyâ lezzetlerini harâm yollardan araması) ve gazabı (öfkesi) yavaş oluncaya
kadar muttaki olamaz.”
Ölüm hastalığı sırasında Bekir bin Abdullah el-Müzenî’nin huzuruna girdik. Başını kaldırdı. “Nefsini
Allahü teâlâya tâat (Allahü teâlânın beğendiği şeyler) için çalıştıran, Allahü teâlâya isyan (emirlerini
yapmamak) etmemesi için onu zorlayan kula Allahü teâlâ merhamet etsin” buyurmuştur.
“Sana dünyâda, kanâat edebileceğin kadarı kâfidir, ister bu bir avuç hurma, bir içimlik su ve bir
çadır gölgesi olsun. Senin nefsin, dünyâda kendisine ne kadar çok verilse, asla doymaz. Her zaman
daha fazlasını ister.”
Bekir bin Abdullah el-Müzenî’nin daima okuyup, terk etmediği duâ şudur: “Allahım! Bize rahmet
hazinelerinden birini aç. Rahmetinden sonra bize dünyâda ve âhirette hiç azâb etme. Allahım! O geniş
ihsanından bize helâl ve temiz bir rızık ihsan et. Rızık verdikten sonra bizi, senden başkasına muhtaç
eyleme, Allahım! Merhametine ve ihsan ettiğin helâl rızka, ihsanına karşı şükrümüzü arttır. Biz sana
muhtacız. Senin yardımın ve ihsanın ile ancak başkasından müstağni (uzak) oluruz.”
O, yaşlı bir zât görünce, bu benden daha hayırlı, daha iyidir, çünkü o, yaşça benden büyüktür.
Onun için, daha fazla ibadet yapmıştır. Bir genci gördüğü zaman, ben ondan daha fazla günah işledim.
O ise, yaşı küçük olması sebebiyle, daha az günâh işlemiştir, derdi.
“Eğer, şeytan senin önüne çıkıp, “Sen falanca müslümandan daha üstünsün, derse, dikkatli ol ve o
müslüman kardeşin senden büyükse, şöyle de: “Bu kardeşim, benden önce müslüman olup, benden
daha çok sâlih amel işlemiştir. Onun için, o benden daha üstündür. Eğer senden küçükse, ben günâhlarda
onu geçtim. Bu bakımdan o benden daha hayırlıdır. Eğer sana ikrâmda bulunan ve hürmet gösteren,
müslüman kardeşlerinle karşılaşırsan, “Bu Allahü teâlânın bir ihsanıdır.” de. Eğer onlardan cefâ
görürsen (Bu, yaptığım bir günâhtan dolayıdır.) de.”
“Kişi, müslüman kardeşlerine tevazu etmesiyle, onların hürmet ve saygısını kazanır.”
“Allahü teâlâ, mü’min kulunun işinin sonunun hayır olmasını murad ettiği zaman, ona biraz acı ve
sıkıntı tattırır.”

“Kim gülerek günâh işlerse, ağlıyarak Cehenneme girer.”
“Günâhı çok yapıyorsunuz. Halbuki istiğfârı çok yapmalısınız. Çünkü, insan, âhirette, amel defterinde
iki satır arasında istiğfâr görünce çok sevinir.”
Yine, Bekir bin Abdullah el-Müzenî şöyle bir hikâye anlatmıştır.
“Bir hükümdarın yanında iyi ahlâklı biri, devamlı ayakta durur ve ona daima (iyilik edene, iyiliğine
karşı iyilik et. Çünkü, kötülük yapana, yaptığı kötülük yeter.) derdi. Onun bu makamda ve mertebede
olmasını birisi çekemez, hükümdarla senli benli konuşmasını kıskanır ve onu hükümdara kötülemek
isterdi. Uzun düşüncelerden sonra hükümdara gidip, “Bu adamınız, hükümdarımızın ağzının koktuğunu
söylüyor” diye şikâyet eder. Hükümdar, hayır böyle şey olmaz, der. Hasedci adam, “Onu çağırın ve dikkat
edin, size yaklaştığı zaman, ağız kokunuzu duymamak için, elini burnuna koyacaktır.” der. Hükümdarın
yanından çıktığı gibi, arkasından iftira ettiği adamı evine davet eder. Ona içinde sarımsak bulunan
yemek yedirir. İyi ahlâklı insan her şeyden habersiz, oradan çıkıp, hükümdarın huzuruna gider. Her zaman
konuştuğu gibi konuşur. Hükümdar, bana yakın gel, der. Sarımsak yediği için ağız kokusundan
rahatsız olmasın, diye eliyle ağzını kapatır. Öyle yaklaşır. Hükümdar, önceki adam doğru söyledi, diyerek,
hemen kalkıp, bizzat kendisi bir mektûb yazar. Burada “Bu mektubu taşıyan sana gelince, onu boğazla,
derisini yüz, içine saman doldur ve bana gönder.” diye yazıp, bir valisine götürmesini söyler, (içinde
yazılı olandan haberi olmayan suçsuz ve dolayısı ile bir korkusu olmıyan) bu iyi ahlâklı insan,
mektubu valiye götürmek için alır ve çıkar. Yolda, kendisini çekemiyen adamla karşılaşır. Elindeki mektubu
göstererek, hükümdarın mükâfat mektubudur, der. Diğer hasedci adam, yalvararak sızlayarak ne
olursun, o mektubu bana ver, ben götüreyim, ben mükâfat alayım, der. Verir, O da alıp, valiye götürür.
Vâlî ona, getirdiğin mektûbta, seni boğazlayıp, derini yüzüp, saman doldurup, hükümdara göndermem
yazılıdır, der. Adam, bu mektûb benim için değildir. Allah, Allah, şu başıma gelene bak! Ben dönüp, durumu
hükümdara arz edeyim, der. Vâlî: “Hükümdarın mektubu, emirnâmesi geri çevrilmez, deyip, adamı
öldürüp valinin istediği şekilde ona gönderir. Öbür adam ise, âdeti üzere, hükümdarın yanına gider. Hükümdar
hayret eder. Benim mektubu ne yaptın der. O da: Yanınızdan ayrılınca, filan kimseye rastladım.
Mektubu kendisine vermemi rica etti. Ben de verdim. Hükümdar, o bana senin, ağzımın koktuğunu söylediğini
bildirmişti. O da hayır, asla olamaz, dedi. Peki öyleyse, yanıma yaklaşınca, neden ağzını tuttun?”
der. “Efendim, bana o yemek yedirdi, içinde bol sarımsak vardı. Size yaklaşınca, ağzımın kokusu
ile rahatsız etmiyeyim diye ağzımı tuttum.” cevabını verir. Hükümdar, “Sen haklıymışsın, kötülük edene,
ettiği kötülük, yeter” dedi.
Birisi Bekir bin Abdullah el-Müzenî hazretlerine kötü sözler söyledi. O da ona hiç cevap vermeyip,
sükût ile karşıladı. O adam bu sefer, daha da ileri gitti. Daha kötü sözler söyledi. Bunun üzerine, Bekir
bin Abdullah hazretlerine, niçin ona cevap vermiyorsun, suskun duruyorsun. Baksana sana neler söylüyor,
denilince, “Ben onun hakkında, kötü birşey bilmiyorum ki ona karşılık ve cevap vereyim. Hem, onun
hakkında yalan yere, olmıyan şeyleri söyleyip, atıp tutmam da bana helâl değildir.” dedi.
Bekir bin Müzenî hazretleri, gelen-geçeni rahatsız etmemesi için, damının oluğunu bahçe tarafa
yapar, yola akıtmazdı. Evindeki kedi ölürse, münasip bir yerde çukur kazar, kediyi oraya gömer, kimseyi
rahatsız edecek bir iş yapmazdı.
“Bir kimse ziyafete çağrılır. O da ev sahibine haber vermeden, yanında misafir getirirse, bir tokat
hak etmiştir. Eve geldiğinde, ev sahibi, şuraya buyurunuz dediği zaman, hayır ben şuraya oturacağım
diyen kimse ise, iki tokat hak etmiştir. Yemek yerken de ev sahibine “Sen de bizimle beraber yemiyor
musun, sen de yesene” diyen, üç tokatı hak etmiş olur. Çünkü üçünde de, söz ve hareketi boş ve fazladandır.”
1) Hilyet-ül-evliyâ cild-2, sh-224
2) Tehzîb-üt-tehzîb cild-1, sh-484
3) El-Kâşif cild-1, sh-162

Explore posts in the same categories: Ehli Sünnet Alimleri, Selef Alimleri

One Comment “BEKİR BİN ABDULLAH MÜZENΔ


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: