ÂSIM BİN BEHDELE (İmâm-ı Âsım)

Tâbiîn devrinde yetişen kırâat âlimlerinden. Meşhûr “Kırâat-ı Seb’a” adı verilen yedi büyük kırâat
âliminin beşincisi. Allahü teâlânın kelâmı olan Kur’ân-ı kerîmin kırâatini, okunuşunu bildiren âlimlerden.
Asıl adı, Ebû Bekir Âsım bin Behdele Ebû Necûd el-Esedî el-Kûfî’dir. Meşhûr adı “Âsım”dır. Künyesi
Ebû Bekir’dir. Babasının künyesi, Ebû Necûd olup, asıl adı da Abdullah’dır. Annesinin adı, Behdele’dir.
Kûfe şehrinde doğan İmâm-ı Âsım’ın, doğum târihi kesin olarak bilinemiyor. Bütün hayatı Kûfe’de geçmiş
olup, bir ara Şam’a gittiği de rivâyet edilmektedir. Vefât târihi hakkında muhtelif rivâyetler vardır. İbni
Cezerî’nin Gâyet-ün-Nihâye adındaki eserinde 127 (m. 745) târihinde vefât ettiği bildirilmektedir. O’nun
80 yaşına kadar yaşadığı ve son Emevî halifesi Mervân bin Muhammed’in hilâfetine kadar Kûfe’de kaldığı
kaynaklarda zikredilmektedir. Kabri Semâve’dedir.

İmâm-ı Âsım’ın yetiştiği Kûfe şehri, İslâmî ilimlerin tedris edildiği (okutulduğu) ilim merkezlerinden
biriydi. Burada, son sahabî Hz. Abdullah bin Ebî Evfâ’nın 86 (m. 705) yılında vefâtına kadar yüzlerce
Eshâb-ı kirâm yaşadı. Hz. Ali bin Ebî Tâlib, halifeliği zamanında burayı İslâm devletinin başşehri yap-
mıştı. Diğer sâhâbîlerden Abdullah İbn-i Mes’ûd, Ammâr bin Yâsir, Huzeyfet-ül-yemânî, Ebû Mûsâ el-
Eş’arî, Selmân-ı Fârisî, Zeyd bin Erkâm (r.anhüm) ve daha niceleri, bu şehirde Peygamberimizin mübârek
ağızlarından işitip öğrendikleri bütün ilimleri taliplerine arz etmişler ve sohbetlerinde bulunan binlerce
insanı yetiştirmişlerdir. O yüksek ilim ve marifet sahibi insanların sohbetine kavuşup yetişen Tâbiînin
büyük âlimlerinden biri de, Âsım bin Behdele hazretleriydi. Bu altın halkının Kûfe’de yetiştirdiği büyük
âlimlerin meşhûrlarından bazıları; Alkame bin Kays, Şüreyh bin el-Hâris, İbrâhîm en-Nehaî ve meşhûr
mezheb imamımız İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe’dir.

İmâm-ı Âsım, Kûfe’de “Reis-ül-kurrâ” idi. Kur’ân-ı kerîmi, Peygamberimizden öğrenildiği şekilde en
güzel okuyan âlimlerin başıydı. O, bu kırâat ilmini Ebû Abdurrahman es-Sülemî’den öğrendi. O’ndan
Kur’ân-ı kerîm dersleri almaya başladığı zaman, henüz çocukluk çağını yaşıyordu. Uzun bir müddet,
derslerine devam ederek O’nun kırâat usûlünü öğrendi. Ebû Abdurrahman es-Sülemî ise, Resûlullah
efendimizin sağlığında dünyâya gelmiştir. Babam, Resûlullah (s.a.v.) ile sohbet etmiştir. Kur’ân-ı kerîm
okumak, tecvîd ve zabtı yönünden O’na dayanmaktadır. Ayrıca Hz. Osman bin Affân’dan, Ali bin Ebî
Tâlib’den Abdullah İbni Mes’ûd’dan, Zeyd bin Sâbit’ten ve Ubey bin Ka’b’den arz yolu ile yani baştan
sona kadar hatim ederek okumuştur. Eshâb-ı kirâmın kırâat ilminde önde gelenlerinden olan bu zâtlar
da, bizzat Peygamberimizden arz yolu ile okuyup öğrenmişlerdir.

Hz. Osman’ın halifeliği zamanında çoğalttığı Kur’ân-ı kerîm mushaflarından birini de Kûfe’ye göndermiştir.
İmâm-ı Âsım otuzüçbin Sahabînin doğruluğunda icmâ ettiği (birleştiği) bu mushaflara uygun olarak Kûfe’de Kur’ân-ı kerîmi ilk okuyan kırâat âlimlerindendir. Ölünceye kadar kırk yıl Kûfe şehrinde kur’ân-ı kerîm okutan Ebû Abdurrahman es-Sülemî’nin yerine, İmâm-ı Âsım geçmiştir.

İmâm-ı Âsım’ın kırâattaki ikinci hocası Zîr bin Hubeyş el-Esedî’dir. Bu hususu kendisi şöyle bildiriyor:
“Ebû Abdurrahman’ın yanından kalkıp Zîr’e gider, okuduklarımı O’na da arz ederdim.” Zîr bin Hubeyş de, Abdullah İbni Mes’ûd’dan okumuştur.

İmâm-ı Âsım, çok güzel Kur’ân-ı kerîm okurdu. Sesi de çok güzeldi. Her kelimenin, her harfin hakkını
verirdi. Kur’ân-ı kerîmin belâgat ve fesahatini, yüce mânâsını canlandırmak hususunda öyle güzel
bir edası, öyle bir okuyuş tarzı vardı ki, eşine çok az rastlanırdı. Çok fasîh konuşurdu. Konuştuğu zaman,
kalbe büyüklüğü girerdi. Gerek İmâm-ı Âsım ve gerekse diğer kırâat imamları, Kur’ân-ı kerîmin
okuyuşunu zabt hususunda çok büyük itina ve ihtimam göstermişler, Peygamberimizin okuduğu şekilde
müslümanlara ta’lîm etmişler, öğretmişlerdir. Eshâb-ı kirâmın ve asrının en büyük âlimlerinden olan bu
mübârek zâtların, akıllara şaşkınlık verecek derecedeki yüksek himmetleri, gayretleri sayesinde Kur’ân-ı
kerîmin Peygamberimizin kırâat ettiği şekil üzere okunması hususu, gayet sağlam ve esaslı bir surette
zabt olunarak emniyet altına alınmış ve nesilden nesile intikal ederek, zamanımıza kadar hiçbir değişikliğe
uğramadan gelmiştir. Bu kırâat şekli, inşaallah kıyâmete kadar da böylece devam, edecektir.

İmâm-ı Âsım’ın kırâat silsilesi, iki yol ile ve her birinde ikişer vasıta ile Peygamber efendimize
(s.a.v.) ulaşmaktadır. Birinci yol ile İmâm-ı Âsım, Ebû Abdurrahman es-Sülemî’den O da Hz. Os-
man’dan, Hz. Ali’den, Zeyd’den ve Ubey’den, onlar da Resûlullah (s.a.v.) efendimizden okumuşlardır.
İkinci yol ile, İmâm-ı Âsım, Zîr bin Hubeyş’ten, o da Abdullah İbn-i Mes’ûd’dan ve o da Resûlullah (s.a.v.)
efendimizden okumuştur. İmâm-ı Âsım’ın kırâat rivâyeti zamanımıza kadar ulaşmış olup, İslâm memleketlerinin çoğunda bunun kırâati üzere Kur’ân-ı kerîm tilâvet olunmaktadır (okunmaktadır).

İmâm-ı Âsım’ın kırâat usûlü, talebelerinden iki râvîsi vasıtasıyla yayılmıştır. Bunlardan Hafs bin
Süleymân’ın rivâyeti ile gelen kırâat usûlü, bilhassa memleketimizde ve birçok İslâm memleketinde yay-
gındır. Memleketimizde yetişen tecvîd âlimlerinden Molla Abdurrahman Kurrâ başı (veya Karabâşî), “Karabaş
Tecvidi” adı ile bilinen Türkçe eserinde “… Kırâat-ı Âsım ve rivâyet-i Hafs” ifadeleri ile Onun ismini
yâd etmektedir. Hafs bin Süleymân, İmâm-ı Âsım’ın Ebû Abdurrahman es-Sülemî’den aldığı kırâat usûlünü
rivâyet etmektedir. Bu konuda, birinci râvîsi Hafs diyor ki: “Hocam Âsım, bana şöyle dedi:

Sana kırâat ettiğimi, Ebû Abdurrahman es-Sülemî’den okudum. O da Hz. Ali’den kırâat etmiştir.
Fakat Ebû Bekir Şu’be bin Ayaş’a öğrettiğim kırâati, Zîr bin Hubeyş üzerine arz ettim. O da Abdullah İbni
Mes’ûd’dan arz yolu ile almış ve rivâyet etmiştir.” Diğer râvîsi de, Ebû Bekir Şu’be bin Ayaş’tır. İkinci
râvîsi Ebû Bekir de diyor ki: “Ebû İshâk es-Sübey’den çok kerre işittim. Dedi ki: “Âsım’dan daha fasîh
konuşan ve Kur’ân-ı kerîmi ondan daha iyi okuyan bir kimseyi görmedim.”

İmâm-ı Âsım’dan kırâat ilmini öğrenen âlimler, sadece Hafs ve Ebû Bekir Şu’be değildir. Ondan
feyiz alan, O’nun tedris halkasında yetişip, başkalarına ilim öğretenler sayılamıyacak kadar çoktur. İmâm-
ı Âsım’dan kırâat ilmini öğrenip hadîs-i şerîf rivâyet edenlerden bazıları şunlardır: Hafs bin Süleymân,
Şu’be bin Ayaş, Ebân bin Tâlib, Ebân bin Yezîd el-Attâr, İsmâil bin Mücâhid, Hasan bin Sâlih,
Hammâd bin Seleme, Hammâd bin Zeyd, Hammâd bin Ebî Ziyâd, Hammâd bin Amr, Süleymân bin
Mihran el-A’meş, İmâm-ı Halil bin Ahmed, Hârûn bin Mûsâ, kırâattaki on imamdan Ebû Amr bin el-A’lâ
..v.d.

Kırâat imamlarının üçüncü tabakasında yer alan Âsım bin Behdele, kırâat ilminde her bakımdan
hüccettir, senettir. Bunda bütün âlimler ittifak etmişlerdir. O, Kur’ân-ı kerîmin okunuşunda yüksek ve
hüccet olan bir âlim olduğu gibi hadîs ilminde de sika (sağlam, güvenilir) ve sadûk (rivâyet ettiği hadîslerle
son derece sâdık) bir râvîdir. Tâbiîn devrinin en mühim özelliklerinden olan hadîs ilmi ile de meşgul
olmuştur. O, Eshâb-ı kirâmdan Ebû Remse Rifâa bin Yesribî et-Teymî ile Hâris bin Hassan el-Bekrî’yi
görmüş, onların sohbetinde bulunarak yetişmiş ve onlardan hadîs-i şerîf rivâyet etmiştir. Ayrıca O, yukarıda
adı geçen iki hocası ile, Ebû Vâil Şakîk bin Seleme, Ebû Sâlih es-Semmân ve Mus’ab bin Sa’d bin
Ebî Vakkas’dan da rivâyette bulunmuştur. Kendisinden de Ata bin Ebî Rebâh, Süfyân-ı Sevrî, Süleymân
bin Mihran el-A’meş, Süfyân bin Uyeyne, Hammâd bin Seleme gibi râvîler hadîs-i şerîf rivâyet etmişlerdir.
Hadîs âlimlerinin büyüklerinden Ahmed bin Hanbel, Ebû Zir’a, Ebû Hatîm ve diğerleri, İmâm-ı Â-
sım’ın Kur’ân-ı kerîm kırâati ve hadîs ilmindeki yüksek derecesini tasdîk ve rivâyetlerini senet kabul et-
mişlerdir. Rivâyet ettiği hadîs-i şerîfler, Kütüb-i Sitte adı verilen meşhûr altı hadîs kitabında ve diğer hadîs
kitaplarında yazılıdır.

Dört mezheb imamından Ahmed bin Hanbel’in oğlu Abdullah şöyle bildiriyor: “Babamdan, İmâm-ı
Âsım hakkında sual ettim. O da, dedi ki: O, dinine son derece bağlı, hayırlı, kırâat ve hadîs ilmindeki
rivâyeti sağlam ve güvenilir bir insandır” Ve tekrar “Siz, kırâatlardan hangisini daha çok sever ve onu
ihtiyar edersiniz?” diye sorduğumda, “Medine âlimlerinin kırâatini seviyorum. Bu olmasa, Âsım’ın kırâatini
tercih ederdim” diye cevap verdi.

İmâm-ı Âsım, kelâm ve fıkıh ilminde de, devrinin âlimleri arasında yer almaktadır. Onun lügat ilminde
ve Arapçanın gramer bilgisi olan Nahv’de de yüksek bir yeri vardır. Bunun için kendisi meşhûr
Nahivciler’den sayılmaktadır.

İmâm-ı Âsım; Peygamber efendimizin (s.a.v.): “Ümmetimin en hayırlısı, benim asrımda yaşayan
Eshâbımdır. Sonra onlara yakın olan Tâbiîndir…” diye methettiği, övdüğü bir asırda yaşamış
yüksek ve büyük bir velîdir. O ibadetlerine düşkün, gayet alçak gönüllü ve tertemiz bir ahlâka sahipti.
İlim öğrenmeye ve öğretmeye âşıktı. Bu hususta talebesinin ayağına bile giderdi. Nitekim talebesi olan
Süfyân-ı Sevrî’ye gider, bazı hususlarda O’nun fetvasına başvururdu. Ve O’na: “Sen bize küçük iken
geldin, biz ise sana büyük olarak geliyoruz” derdi. Tevazu hakkında şöyle buyururdu: Tevazu, evinden
çıktığında karşılaştığın herkesi, kendinden daha hayırlı görmendir.”

İmam-ı Âsım, gözlerini kaybetmiş, a’mâ olmuştu. Talebesi Şu’be diyor ki: “A’meş ve Ebû Husayn
gibi hocam Âsım da, gözlerinden mahrumdu. Bir gün, birisi elinden tutup götürürken çok tehlikeli bir vaziyette
düştü. Hocam, kendisini düşüren kimseyi üzecek bir tek söz söylemediği gibi, o kimseyi üzmemek
için duyduğu acıyı, ızdırabı bile hissettirmedi.” Yine talebesi Ebû Bekir Şu’be diyor ki: “Hocam Â-
sım, vefât ederken yanında bulundum. Kur’ân-ı kerîm tilâvetiyle meşguldü. Kulak verip dinledim. Namazdaki
gibi tam olan kırâat ile bir âyet-i kerîmeyi tekrar ediyordu. Onun bu halinden, Kur’ân-ı kerîm
okumada tam ve mükemmel olarak, en güzel bir şekli, kendisi için bir seciyye, ona mahsus bir özellik
olduğunu anladım.”

Yahyâ bin Âdem de, hocası Ebû Bekir Şu’be’den rivâyet ederek diyor ki: “İmâm-ı Âsım, Kur’ân-ı
kerîm sûrelerinden bazılarının başlarında bulunan hurûf-ı hecâ veya mukatta’a’yı, müstakil âyet
saymazdı.” İbnü’l-Cezerî, diğer kırâat âlimleri ile Kûfeliler arasında, bazı sûrelerin ihtiva ettiği bazı âyetlerin
sayısında ihtilafın bundan ileri geldiğini söylemektedir.

İmâm-ı Âsım talebelerine Kur’ân-ı kerîm okuturken, en önce dışarıda işi olanları okutur, işlerinden
kalmamalarını isterdi.

Rivâyet ettiği hadîs-i şerîfte buyuruldu ki:

“Kim Allah’a şirk, ortak koşarsa Allahü teâlâ onu Cehenneme atar. Her kim Allah’a şirk
koşmadığı halde vefât ederse Allahü teâlâ O’nu, Cennetine sokar.”

 1) Vefeyât-ül-a’yân, cild-3, sh-9

 2) Mîzân-ül-i’tidâl, cild-2, sh-357

 3) Tekzîb-üt-tehzîb, cild-5, sh-38

 4) El-A’lâm, cild-3, sh-248

 5) Kâmûs-ül-a’lâm, cild-4, sh-3046

 6) Gâyet-ün-nihâye cild-1, sh-346

 7) Miftâh-üs-se’âde, cild-2, sh-37

Explore posts in the same categories: Ehli Sünnet Alimleri, Selef Alimleri

2 Yorum “ÂSIM BİN BEHDELE (İmâm-ı Âsım)”

  1. tagut Says:

    Allah Razı olsun


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: